Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης το κάστανο Μελιβοίας

Τη διαδικασία αναγνώρισης του κάστανου Μελιβοίας ως Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης, προοπτική που θα ενισχύσει τη θέση του προϊόντος τόσο στην ελληνική όσο και στη διεθνή αγορά ξεκίνησε ο δήμος Μελιβοίας σε συνεργασία με τον τοπικό Αγροτικό Συνεταιρισμό.

Πρόκειται για την πρώτη αίτηση αναγνώρισης πανελλαδικά για την καταχώρηση του συγκεκριμένου προϊόντος στον ευρωπαϊκό κατάλογο των προϊόντων Π.Ο.Π., που υπέβαλε προ ημερών επίσημα ο δήμαρχος Μελιβοίας Αντώνης Γκουντάρας στον υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Μιχάλη Καρχιμάκη Στη συνάντηση ο κ. Γκουντάρας συνοδευόμενος από το συνεργάτη του γεωπόνο Δημ Γκαλιάκη κατέθεσαν στον υφυπουργό μαζί με την αίτηση έναν ογκώδη φάκελο υποστήριξης της προσπάθειας ζητώντας τη στήριξη του υπουργείου για τη θετική της έκβαση σε μια περίοδο που αναδεικνύεται στον πρωτογενή τομέα παραγωγής ως κυρίαρχη κατεύθυνση η παραγωγή και η διάθεση επώνυμων προϊόντων.

Ο φάκελος περιλαμβάνει μια εμπεριστατωμένη ιστορική διαδρομή για την παραγωγή καστάνου στο δήμο Μελιβοίας καθώς και για την (τεράστια) συμβολή του στην τοπική οικονομία, παλιά τιμολόγια διακίνησης της παραγωγής, αναλυτικές μετρήσεις για την ποιοτική κατάταξη του κάστανου Μελιβοίας συγκριτικά με το κάστανο Πηλίου και Νάουσας προκειμένου να αποδειχθεί η διαφορετικότητά του καθώς και συγκεκριμένες δράσεις για την εντατικοποίηση της καλλιέργειας, τη βιολογική καταπολέμηση του έλκους, τη βιολογική καταπολέμηση της καρπόκαψας με εγκατάσταση δικτύου φερομονικών παγίδων, που αύξησαν την παραγόμενη ποσότητα και κράτησαν στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο την ποιότητα.

Από την πρώτη ανάγνωση τόσο οι συνεργάτες του υφυπουργού όσο και ανώτατοι υπάλληλοι του υπουργείου χαρακτήρισαν τον φάκελο ιδιαίτερα ικανοποιητικό και διαβεβαίωσαν το δήμαρχο Μελιβοίας για την έναρξη της διαδικασίας που περιλαμβάνει την διερεύνηση της ελληνικής αλλά και της ευρωπαϊκής αγοράς για την ύπαρξη καστάνου με τα ίδια χαρακτηριστικά που διαθέτει το κάστανο Μελιβοίας πριν προωθηθεί για την έκδοση της τελικής απόφασης καταχώρησης του προϊόντος.

Από την πλευρά του ο υφυπουργός Μιχ. Καρχιμάκης διαβεβαίωσε τον κ. Γκουντάρα για τη στήριξη του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης σε κάθε προσπάθεια που αποσκοπεί στην παραγωγή και διακίνηση επώνυμων ελληνικών προϊόντων, που αποτελεί κυρίαρχη κατεύθυνση για την πολιτική ηγεσία του υπουργείου. Άλλωστε την ίδια ημέρα της συνάντησης η υπουργός μιλώντας σε ημερίδα που οργάνωσε το υπουργείο για την προώθηση της Μεσογειακής διατροφής εξήγγειλε την προώθηση ενός σήματος ποιότητας για τα ελληνικά τρόφιμα που αποτελούν τη μεσογειακή διατροφή.

«Ο Δήμος Μελιβοίας όχι μόνο ενισχύει με κάθε τρόπο αλλά και πρωτοστατεί στην προσπάθεια καταχώρησης του καστάνου στον κατάλογο των Προϊόντων Ονομασίας Προέλευσης γιατί εάν επιτύχουμε την αναγνώρισή του θα βελτιωθεί σημαντικά η διαπραγματευτική θέση των παραγωγών μας για τη διάθεση ενός προϊόντος με αναμφισβήτητα ποιοτικά χαρακτηριστικά» επισήμανε με δηλώσεις του ο δήμαρχος Αντώνης Γκουντάρας εκφράζοντας την αισιοδοξία του για την τελική έκβαση της προσπάθειας.

ΕΠΩΝΥΜΟ ΚΑΣΤΑΝΟ

Η οικονομική διάσταση της καλλιέργειας έπεισε τη δημοτική αρχή ώστε σε συνεργασία με τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Μελιβοίας να ξεκινήσει πριν 4 περίπου χρόνια μια προσπάθεια να αποδείξει ότι η καλλιέργεια είναι παραδοσιακή. Τα στοιχεία της καλλιέργειας στην περιοχή περιγράφονται συνοπτικά σε ειδικό φυλλάδιο του Αγροτικού Συνεταιρισμού όπου αναφέρεται:

«Η παραγωγή καστανού στη περιοχή του Δήμου Μελιβοίας ανέρχεται στους 1.200 τόνους περίπου με αυξητικές τάσεις, αποτέλεσμα της ανανέωσης των καστανεώνων που πραγματοποιήθηκε τα τελευταία χρόνια. Περίπου 9.200 στρ. καστανεώνων και καστανοδασών υπάρχουν στην ευρύτερη περιοχή του δήμου με τα κασταναριά ή οπωρώνες να κυριαρχούν.

Τα πλούσια χώματα του Κισσάβου και του Μαυροβουνίου σε συνδυασμό με την Αιγαιοπελαγίτικη αύρα δημιουργούν τις ιδανικότερες συνθήκες για την παραγωγή προϊόντων αρίστης ποιότητας. Η εντατικοποίηση της καλλιέργειας, η βιολογική καταπολέμηση των ασθενειών, το μεράκι και η εμπειρία των αγροτών, αφενός αύξησαν την παραγόμενη ποσότητα και αφετέρου κράτησαν στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο την ποιότητα. Το κάστανο στην περιοχή του δήμου αποτελεί εδώ και χρόνια βασικό άξονα ανάπτυξης της αγροτικής οικονομίας, παίζοντας καταλυτικό ρόλο στην ευημερία των κατοίκων. Τα κάστανα Μελιβοίας είναι πασίγνωστα για την ποιότητα τους, τη λάμψη, το μέγεθός και τη γεύση τους»

Στο πλαίσιο της προσπάθειας συγκεντρώθηκαν ιστορικά στοιχεία, αναφορές περιηγητών, καλλιεργητικές πρακτικές ώστε με τη βοήθεια του γεωπόνου μελετητή Γιάννη Καραστέργιου να συγκεντρωθεί το απαιτούμενο υλικό και να κατατεθεί στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων ο φάκελος για την αναγνώριση του κάστανου ως Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης ή Προϊόν Γεωγραφικής Ένδειξης

από Ελευθερία

Ο άνθρωπος του μέλλοντος θα είναι μετανάστης...

"Διαρκής η αποδήμηση, λόγω της αναδιανομής του πλούτου και της παγκοσμιοποίησης..."

Συνέντευξη στη Λένα Κισσάβου

Εθνικιστικές τάσεις, εμφανίζουν οι σύγχρονες κοινωνίες στην Ευρώπη και τα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι σταθερά...

Η Ένωση βάλλεται τόσο από αντιευρωπαϊστές-εξωτερικούς παράγοντες αλλά και από ευρωπαϊκούς λαούς που ανήκουν σε αυτή και οι οποίοι ποτέ δεν την ...καλοέβλεπαν.

Οι εξελίξεις στον αιώνα μας θα οδηγήσουν σε μια μεγάλη μετανάστευση λαών, μια αναδιανομή πληθυσμών σε παγκόσμιο επίπεδο για οικονομικούς λόγους και το πρότυπο του ανθρώπου που θα δημιουργηθεί θα είναι ο άνθρωπος μετανάστης...

Πρόκειται για τις εκτιμήσεις, ενός ανθρώπου –κορυφαίου στον τομέα του- ο οποίος παρακολουθεί τις σύγχρονες κοινωνίες και τις κοινωνιολογικές αλλαγές που εγγράφονται στις σελίδες του 21ου αιώνα. Του Γάλλου κλινικού κοινωνιολόγου και ψυχοκοινωνιολόγου κ. Eugene Enriquez, ο οποίος βρέθηκε πρόσφατα στη Λάρισα, καλεσμένος του τοπικού Συλλόγου Κοινωνιολόγων και ο οποίος μίλησε στην «ΕτΔ».

Θεωρείται από τους κορυφαίους στον χώρο του και οι απόψεις του έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα, έτσι σε συνάντησή μας μαζί του ζητήσαμε να μας αναλύσει τη σημερινή πραγματικότητα, αγγίζοντας όλους τους τομείς, με κυρίαρχους την οικονομία και το περιβάλλον.

* Κύριε Enriquez, βρίσκεστε στην Ελλάδα, εν μέσω μιας πρωτοφανούς, οικονομικής κρίσης. Ποια είναι η εικόνα που έχετε αποκομίσει από μια χώρα που βρέθηκε ή βρίσκεται ακόμη στα πρόθυρα της χρεοκοπίας;

- Δεν νομίζω ότι η Ελλάδα είναι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Είναι ένα κράτος που το γνωρίζω εδώ και πολλά χρόνια, την αγαπάω πολύ και γνωρίζω πολύ καλά όλα τα μειονεκτήματα και κυρίως τα πολλά πλεονεκτήματα των Ελλήνων.

Είναι ένα κράτος όπου επικεντρώνονται αυτή τη στιγμή όλα τα προβλήματα και θεωρώ ότι παίζει το ρόλο ενός αποδιοπομπαίου τράγου, ενώ δεν είναι το μοναδικό κράτος που είναι υπεύθυνο για αυτή τη γενική κρίση. Απλά ήταν η «εύκολη» χώρα για να δημιουργηθεί αυτή η κρίση.

Πιστεύω όμως ότι υπερβάλλουμε στο θέμα της οικονομικής κρίσης, καθώς εδώ και αρκετό καιρό τα κράτη της ευρωζώνης είναι υπερχρεωμένα ενώ και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ακόμη περισσότερο χρεωμένες απ΄ ό,τι η Ευρώπη, κι αν αυτή τη δεδομένη στιγμή το πρόβλημα εστιάζεται στην Ευρώπη είναι επειδή δεν βλέπουν με καλό μάτι οι «έξω» την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και πολλά άτομα της Ευρώπης που είναι αντιευρωπαϊστές, όπως είναι οι Γερμανοί οι οποίοι θα ήθελαν να επιστρέψουν στο μάρκο ή οι Γάλλοι που θα ήθελαν να επιστρέψουν στο γαλλικό φράγκο. Επίσης και οι Άγγλοι είναι πολύ ευχαριστημένοι που δεν επέλεξαν ποτέ το ευρώ.

*Τρίζουν δηλαδή τα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

-Δεν κάνω ποτέ προφητείες, αλλά αυτό που θα μπορούσα να πω είναι πως παρατηρώ την εμφάνιση εθνικιστικών τάσεων ενώ οι μεγάλες ιδέες για ενώσεις βρίσκονται σε φάση πτωτική.

ΚΑΚΩΣ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΝΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

* Εκείνο που δεν μπορεί να καταλάβει ο Έλληνας πολίτης, είναι πώς είναι δυνατόν να βρίσκεται σε τόσο δεινή οικονομική θέση, ακριβώς την εποχή που κατά πολλούς θεωρούνταν η καλύτερη μεταπολεμικά.

Χώρα-μέλος της Ε.Ε. η Ελλάδα, είχε εισέλθει στην «ασφάλεια» του ευρώ, βρισκόταν στις 25 πρώτες του ΟΟΣΑ από άποψης ανάπτυξης, έκανε Ολυμπιακούς Αγώνες. Κι όμως σήμερα είναι ...στον πάτο του βαρελιού. Τελικά πόσο απέχει η ευημερία από την ύφεση;

- Πιστεύω ότι η επικέντρωση στα οικονομικά φαινόμενα είναι μια λανθασμένη επικέντρωση της κοινωνίας μας. Υπάρχει μια γενική τάση να μιλάμε μόνο για την οικονομία και να εξαφανίζουμε τα προβλήματα τα κοινωνικά και τα πολιτισμικά διάφορων κρατών.

Αυτό που μπορεί να δώσει εξηγήσεις πάνω στο θέμα του σημερινού ελληνικού προβλήματος είναι ο τρόπος με τον οποίο κοιτάμε την Ελλάδα. Σήμερα τη βλέπουμε μόνο μέσα από το οικονομικό πλαίσιο κι αυτό είναι ένα από τα κυρίαρχα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας μας και πιο ιδιαίτερα όλης της Ευρώπης, η οποία δεν είχε θέσει τις βάσεις πάνω σε μια πολιτική ένωση, αλλά μόνο πάνω σε μια βάση οικονομικής βούλησης μέσω οικονομικών ανταλλαγών. Κάτι που μας κάνει να πούμε ότι η πολιτισμική Ευρώπη δεν υπήρξε ποτέ στη συνείδηση των πολιτικών αρχηγών της Ευρώπης.

Στο παρελθόν, πριν ακόμη και από τον Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ευρώπη υπήρχαν πολύ πιο σημαντικές πολιτισμικές ανταλλαγές απ΄ ό,τι σήμερα.

Με άλλα λόγια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά την καταστροφή που επέφερε, προσπαθήσαμε να επανορθώσουμε και να μεριμνήσουμε ώστε να αποφευχθούν να υπάρχουν εκ νέου πόλεμοι ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις και αυτό ήταν κυρίαρχη ιδέα για να ξαναξεκινήσει η Ευρώπη. Άρα είχαμε... περισσότερη Ευρώπη παλαιότερα, από ό,τι υπάρχει σήμερα.

* Όλος ο κόσμος, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, προσέβλεπε στο μέλλον του με αισιοδοξία. Και πράγματι δεν διαψεύστηκε, στο βαθμό που πολλοί λαοί και κοινωνίες γνώρισαν μια «χρυσή εποχή».

Σήμερα όμως τα συναισθήματα έχουν αλλάξει. Απογοήτευση, σκεπτικισμός, ακόμη και φόβος για το αύριο διακατέχει τους Ευρωπαίους, τους Αμερικανούς, ολοένα και πιο πολλούς.

Τι κάνουμε λάθος;

- Τα κράτη στην Ευρώπη πρέπει να ξαναφτιαχθούν. Υπήρξε μια περίοδος ανάπτυξης τριάντα χρόνων περίπου, με την ιδέα ότι αυτή θα μπορούσε να συνεχίσει ασταμάτητα. Όμως μετά το πρώτο πετρελαϊκό σοκ, συνειδητοποιήσαμε ότι δεν θα μπορούσε να υπάρχει σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη ταυτόχρονα μια σταδιακή πρόοδος και ότι θα έπρεπε κάθε ένας από τους ηγέτες να χρησιμοποιήσει την καλύτερη δυνατή στρατηγική για να μπορέσει να έχει τα καλύτερα αποτελέσματα.

Αυτό είχε ως συνέπεια να δημιουργηθούν περισσότεροι ανταγωνισμοί, οι οποίοι μεγάλωσαν με την παγκοσμιοποίηση, ενώ παράλληλα εμφανίσθηκαν στο προσκήνιο κράτη που τα είχαμε ξεχάσει τελείως, όπως η Βραζιλία, η Ινδία κ.ά., τα οποία μπόρεσαν ν’ αναπτυχθούν πάρα πολύ, από εκείνο το διάστημα και μετά.

Η ανταγωνιστικότητα κατέστη ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα και η Ευρώπη δεν έδωσε κανένα σημείο ότι μπορεί να είναι ανάμεσα στις πιο δυναμικές χώρες.

Δεν παρουσίασε την ανάπτυξη που θα περίμενε κανείς. Κατά κάποιο τρόπο μπορούμε να πούμε ότι είναι μια παλαιά Ευρώπη και αυτός είναι ο λόγος που τα άτομά της είναι πιο απομονωμένα, πιο αποκλεισμένα, πιο φαταλιστές...

ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ ΥΠΕΡΑΝΩ ΟΛΩΝ

* Είστε πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι σωστή η παρατήρηση ότι αντί μιας Ένωσης λαών, έχει μετατραπεί σε ένα κλαμπ, όπου αδύναμες πολιτικές ηγεσίες, εξυπηρετούν μόνο οικονομικά συμφέροντα μεγάλων τραπεζών και πολυεθνικών;

- Το πρόβλημα είναι ότι όλοι επιδόθηκαν στο κυνήγι της απόδοσης, της αριστείας, επιθυμώντας να είναι αυτοί που θα κερδίζουν τα περισσότερα.

Ο τρόπος που λειτουργούν οι τράπεζες σήμερα με αυτόν που ήταν πριν

χρόνια δεν έχει καμιά σχέση και το ξέρω αυτό γιατί ήμουν σύμβουλος σε πολλές γαλλικές τράπεζες.

Δηλαδή υπάρχει μια πλήρης αλλαγή των νοοτροπιών. Ειδικότερα οι τράπεζες στο παρελθόν μπορούσαν και βοηθούσαν τους ανθρώπους διασφαλίζοντας πάντα τα δικά τους συμφέροντα, αλλά τώρα σκέφτονται και νοιάζονται μόνο να κάνουν υπερκέρδη και να μπορέσουν να απορροφήσουν τις μικρότερες τράπεζες...

Γνωρίζω πολλές μικρές επιχειρήσεις που πραγματικά είναι στραγγαλισμένες από τις τράπεζες. Παράλληλα διαπιστώνεται ότι και όλος ο κόσμος έχει υιοθετήσει αυτό το σκεπτικό, ότι πάντα πρέπει να κερδίζουμε περισσότερα.

Αν μπορούσαμε να κάνουμε μια μικρή ανασκόπηση που δείχνει την αλλαγή αυτής της στάσης γενικότερα, θα λέγαμε ότι όταν επενδύαμε χρήματα στο παρελθόν ήταν για να δημιουργήσουμε προϊόντα που θα μπορούσαν να μας δώσουν λίγα παραπάνω χρήματα, ενώ σήμερα προσπαθούμε με τα χρήματα να κάνουμε περισσότερα χρήματα χωρίς να δημιουργήσουμε τον πλούτο, την παραγωγή προϊόντων. Αυτός είναι ο εικονικός πλούτος...

Γι΄ αυτό το λόγο τα κοινωνικά προβλήματα τα διώχνουμε στην άκρη σαν να μην υπήρχαν, σαν να μην υφίστανται...

* Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε την τεράστια οικολογική καταστροφή που προκαλείται στον κόλπο του Μεξικού από τη διαρροή πετρελαίου. Από τη μια λοιπόν έχουμε μια περιβαλλοντική κρίση μεγάλης κλίμακας και από την άλλη μια εταιρία αλλά και ένα κόσμο που λειτουργεί με τους κανόνες της ελεύθερης οικονομίας και του κέρδους. Δεν είναι σαφές ότι ακολουθούμε καταστροφικό δρόμο;

- Πάνω στο θέμα των οικολογικών προβλημάτων οι ηγέτες μιλάνε πάρα πολύ, αλλά κάνουν πολύ λίγα πράγματα. Η φιλελεύθερη πολιτική δεν ενδιαφέρεται για τα οικολογικά προβλήματα, όμως οι λαοί ασκούν πιέσεις γι΄ αυτά.

Τα περιβαλλοντικά προβλήματα δεν ενδιαφέρουν τους κολοσσούς. Η ΒΡ ήξερε ότι δεν υπήρχε ασφάλεια στην πλατφόρμα και δεν έκανε τίποτα για να προλάβει το πρόβλημα, με αποτέλεσμα εκτός από τη μεγάλη οικολογική καταστροφή που προκάλεσε, να έχει μια κατακόρυφη οικονομική πτώση, να δώσει πολλά χρήματα για αποζημιώσεις στην αμερικανική κυβέρνηση και σίγουρα θα χρειαστεί να εξαγοραστεί από τις αμερικάνικες εταιρίες.

Αυτό μας οδηγεί στη σκέψη ότι πολύ συχνά υπάρχει μια μεγάλη αντίφαση στο φιλελεύθερο αναπτυξιακό σχέδιο, καθώς το κόστος για να διορθώσουν κάτι είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που θα έδιναν για να το προλάβουν.

* Πρόβλημα ή ευκαιρία για τη γηράσκουσα Ευρώπη η μετανάστευση;

- Ο αιώνας μας θα είναι ο αιώνας της απόλυτης μετανάστευσης, της γενικευμένης μετανάστευσης. Το πρότυπο του σύγχρονου ανθρώπου θα είναι να είσαι ένας απόδημος, ένας μετανάστης.

Επειδή υπάρχει αναγκαιότητα να κάνουμε μια αναδιανομή σε παγκόσμιο επίπεδο και παράλληλα επειδή οι άνθρωποι έχουν καταλάβει σε γενικές γραμμές τι εστί παγκοσμιοποίηση, θα προσπαθήσουν να πάνε με ένα συστηματικό τρόπο σε χώρες όπου πιστεύουν ότι μπορούν να βρουν εργασία. Έτσι θα υπάρξει μια διαρκής αποδήμηση...

Το πρόβλημα της ένταξης των μεταναστών θα γίνεται όλο και μεγαλύτερο σε όλα κράτη της Ευρώπης, αλλά και σε άλλα κράτη που έχουν προοπτικές ανάπτυξης.

Ήδη σήμερα το ένα τέταρτο των Γάλλων έχουν προγόνους που ήταν ξένοι στη χώρα... όπως ο Σαρκοζί.

* Ποιο είναι το προφίλ του Έλληνα; Πώς θα τον χαρακτηρίζατε λαμβάνοντας υπόψη τη συμπεριφορά του και τις αντιδράσεις του

σε μια δύσκολη περίοδο οικονομικής κρίσης;

- Δεν θα ήθελα να μιλήσω αποκλειστικά για τους Ελληνες, αλλά θα πω ότι όλοι οι λαοί έχουν μια μεγάλη ικανότητα να δραματοποιούν πολύ λιγότερο τα πράγματα απ’ ό,τι οι ηγέτες τους.

Έχουν πολλές δυνατότητες να ελιχτούν και να ανακαλύψουν νέα πράγματα και να συνεχίσουν να ζούνε και να διασκεδάζουν ακόμη και κι όταν οι καταστάσεις είναι δραματικές.

Νερό τέλος για τον Θεσσαλικό κάμπο (;)

Η οικονομική κρίση θα φαντάζει ως παρωνυχίδα μπροστά σε μια περιβαλλοντική κατάρρευση και καθώς η φύση εργάζεται με ακραίους όγκους και ποσότητες τ' αποτελέσματα θα είναι εντελώς απρόβλεπτα.



το πλήρες κείμενο απο τις 4 εποχές

και για την ιστορία ρίξτε μια ματιά εδώ: "Ρήγματα... στη λογική"

...είπαν για την στήριξη των Οικολόγων Πράσινων Λάρισας στον υποψ. δήμαρχο Αγιάς κ. Γκουντάρα Αντ.

Ο ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων Μ. Τρεμόπουλος για τον ΟΣΕ

"Μην σκοτώσετε τον ελληνικό σιδηρόδρομο"

Τι πρέπει να ξέρετε για να αλλάξετε πάροχο ηλεκτρικού ρεύματος…

Απο το reporter.gr

Έπειτα από πολλά χρόνια καθυστερήσεων και αναβολών στην Ελλάδα, το ιδιωτικό ρεύμα χτυπάει πλέον και την πόρτα των νοικοκυριών. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από τις χθεσινές ανακοινώσεις της θυγατρικής της κρατικής εταιρείας ηλεκτρισμού της Αυστρίας, Verbund Energa, που εισέρχεται στην αγορά λιανικής με εκπτώσεις 10%-20%. Και το ερώτημα που απασχολεί πολλούς πελάτες της ΔΕΗ είναι τι θα πρέπει να κάνει ένας καταναλωτής προκειμένου αν θέλει, να αλλάξει πάροχο ρεύματος.

Η διαδικασία, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι απλή: Καταρχήν συμπληρώνει μια αίτηση για προμήθεια ηλεκτρικού ρεύματος προς την εταιρεία της επιλογής του, επισυνάπτει μια φωτοτυπία ενός πρόσφατου εκκαθαριστικού λογαριασμού της ΔΕΗ, και της ταυτότητάς του, και τα αποστέλλει στον νέο πάροχο.

Ένα μήνα μετά, ενεργοποιείται ο λογαριασμός..

Εν συνεχεία, ο εναλλακτικός πάροχος αποστέλλει την αίτηση στη ΔΕΗ (καθώς επίσης και στο διαχειριστή του δικτύου), και μετά την πάροδο ενός μηνός, ενεργοποιείται ο λογαριασμός του πελάτης στην νέα του εταιρεία. Πιο αναλυτικά, ένα μήνα μετά την υποβολή της αίτησης, υπάλληλος ή υπεργολάβος της ΔΕΗ αναλαμβάνει να επισκεφθεί την οικία του πελάτη και να καταγράψει την ένδειξη του ρολογιού στη συγκεκριμένη ημέρα. Με βάση αυτή τη μέτρηση, η ΔΕΗ αποστέλλει τον τελευταίο της εκκαθαριστικό λογαριασμό προς τον πελάτη, του επιστρέφει το ποσό εγγύησης που εκείνος είχε καταβάλει όταν ενεργοποίησε τη σύνδεση και στη συνέχεια ο νέος πάροχος ξεκινά να τον τιμολογεί για την ενέργεια που καταναλώνει.

Ο υπάλληλος ή ο υπεργολάβος της ΔΕΗ που έκανε τις περιοδικές καταμετρήσεις του ρολογιού όσο ο πελάτης ανήκε στην κρατική επιχείρηση, θα εξακολουθήσει να περνάει και να μετρά το ρολόι, με τη διαφορά ότι οι μετρήσεις αυτές θα αποστέλλονται πλέον στη νέα εταιρεία.

Πλέον, ο καταναλωτής του παραδείγματός μας, θα λαμβάνει δύο λογαριασμούς ηλεκτρικού : Έναν του νέου παρόχου με την ενέργεια που καταναλώνει και τις χρεώσεις που τη συνοδεύουν (για τη χρήση δικτύου, τέλος ΑΠΕ), και έναν από τη ΔΕΗ όπου θα αναγράφονται τα τέλη για το Δήμο και την ΕΡΤ.

Γιώργος Φιντικάκης

Ψυχική νόσος: πως παρουσιάζεται στην τηλεόραση και τον κινηματοφράφο

Απο την TV χωρίς σύνορα (Άρθρο της Μαρίνας Οικονόμου, Επίκουρης Καθηγήτριας Ψυχιατρικής)

Στη σύγχρονη επικοινωνιακή πραγματικότητα η ταχύτητα μετάδοσης της πληροφορίας κάνει το μέσο θεατή δέκτη μιας εικόνας την οποία δεν μπορεί εύκολα να αποκωδικοποιήσει και να κρίνει.

Έτσι, υπονομεύεται και η ίδια η πληροφορία αλλά και ο πλουραλισμός της ενημέρωσης, καθώς δεν αφήνεται περιθώριο «χώρου και χρόνου» για μια σφαιρική παρουσίαση τόσο της επιστημονικής γνώσης όσο και του υποκειμενικού «βιώματος» του πάσχοντος. Ταυτόχρονα, τα ζητήματα της ψυχικής οδύνης του ατόμου που πάσχει και αναμετράται καθημερινά ανάμεσα στη λογική και στο παράλογο, όπως και το τεράστιο ψυχικό φορτίο που φέρει η οικογένειά του, προβάλλονται ελάχιστα ή, όταν προβάλλονται, αυτό γίνεται μονόπλευρα, αποσπασματικά και συχνά παραποιημένα.

Η τηλεοπτική απεικόνιση της ψυχικής ασθένειας

Στην εικόνα που αναπαράγει η τηλεοπτική ειδησεογραφία για την ψυχική ασθένεια σημαντικό ρόλο παίζουν και κάποια χαρακτηριστικά της λειτουργίας των ΜΜΕ. Συχνά, οι πρακτικές παρουσίασης των ειδήσεων που υιοθετούνται έχουν ως βασικό κριτήριο το εντυπωσιακό της είδησης, προκειμένου να εξασφαλίζεται η απήχησή της στο κοινό. Για λόγους εντυπωσιασμού, λοιπόν, επικρατεί η τάση να δίνεται μεγαλύτερη έμφαση σε εγκλήματα βίας, που διεγείρουν συγκινησιακά το δέκτη. Το τηλεοπτικό στερεότυπο του «ψυχασθενή εγκληματία» συμβάλλει στο στιγματισμό των ατόμων που πάσχουν από κάποια ψυχική διαταραχή. Η μη ρεαλιστική απεικόνισή τους, με κύριο χαρακτηριστικό της τη χρήση του κλασικού στερεοτύπου της βίας, εγείρει το φόβο απέναντί τους για να κινητοποιήσει το ενδιαφέρον του κοινού.

Η σχιζοφρένεια ειδικά είναι εκείνη η ψυχική ασθένεια που ελκύει περισσότερο το ενδιαφέρον του κοινού, και από μόνη της συνιστά «είδηση». Κυρίως όμως συνιστά «κακή είδηση» μέσα από τον τρόπο που προσεγγίζεται από τα ΜΜΕ, που συχνά διολισθαίνουν στον εντυπωσιασμό με αποτέλεσμα να αναπαράγουν την προκατάληψη και το φόβο. Η στερεότυπη εικόνα του «σχιζοφρενούς» που προβάλλεται, είναι συνήθως παραπλανητική και συχνά «τρομολαγνική».

Η εικόνα στην τηλεόραση χαράσσεται στη μνήμη του θεατή. Και πολλές φορές, η εικόνα σκοτώνει. Η προβολή λοιπόν αποκλειστικά και μόνο βαριών ψυχώσεων στην τηλεόραση δίνει την εντύπωση στο θεατή ότι η ψυχική νόσος είναι μόνο η βαριά ψύχωση. Και επομένως, τη συνδέει με την επικινδυνότητα, τη συνδέει με την απομόνωση, τη συνδέει με το στιγματισμό. Πλήθος άλλων ελαφρών ψυχικών καταστάσεων, νευρώσεων, αγχωδών καταστάσεων ποτέ δεν προβάλλονται κατά τον ίδιο τρόπο και έτσι δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις. Άλλωστε οι βαριές ψυχώσεις που νοσηλεύονται στα ψυχιατρεία είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Η ψυχική ασθένεια στον κινηματογράφο

Ο κινηματογράφος, ως μορφή τέχνης αλλά και ως μέσο μαζικής ψυχαγωγίας, ακόμα πιο προσιτό στο ευρύ κοινό μέσω της τηλεόρασης, δίνει τη δική του «καλλιτεχνική» αποτύπωση της πραγματικότητας της ψυχικής ασθένειας. Η ψυχική νόσος κατέχει περίβλεπτη θέση στην κινηματογραφική θεματολογία. Αν κρίνει κανείς από τον αριθμό των ταινιών του εμπορικού κινηματογράφου που απεικονίζουν την ψυχική ασθένεια, θα μπορούσε να πει ότι η 7η Τέχνη σίγουρα γοητεύεται από τον κόσμο της Ψυχιατρικής. Η ψυχική ασθένεια, με το μυστήριο που την περιβάλλει, αποδεικνύεται δελεαστική επιλογή για της ανάγκες της πλοκής και για τη συγκινησιακή διέγερση του θεατή, ειδικά οι παραπομπές στο «σκοτεινό» πρόσωπο της ασθένειας. Αλλά και πιο «αισιόδοξες» προσεγγίσεις, επιδιώκοντας το γέλιο ή τη συγκίνηση, συνθέτουν μια παραπλανητική εικόνα. Η κινηματογραφική ματιά στην ψυχική ασθένεια, είτε σαφώς στιγματιστική είτε όχι, σχεδόν πάντα παρουσιάζει την αρρώστια αποσπασματικά. Τα κινηματογραφικά στερεότυπα συνεισφέρουν στη σύγχυση και στις παρανοήσεις γύρω από την ψυχική ασθένεια αποδίδοντας σε αυτή χαρακτηριστικά που «έλκουν» το θεατή, το ευρύ κοινό.

Ο χώρος του θεάματος διαδραματίζει αναμφίβολα έναν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία της μαζικής κουλτούρας της εποχής μας και διαθέτει τη δύναμη να διαμορφώνει αντιλήψεις, στάσεις και συμπεριφορές συμμετέχοντας έτσι στην εμπέδωση των στερεοτύπων και του στίγματος.
Κατά συνέπεια, ο κινηματογράφος δεν είναι άμοιρος ευθυνών για την εικόνα που δεκαετίες τώρα, σχεδόν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο προβάλλει, ταυτίζοντας τον ψυχικά ασθενή με τον ανισόρροπο, τον εγκληματία, με τον Dr Jekyl και τον Mr Hyde. Η ψυχική ασθένεια, σφάγιο στο βωμό της βιομηχανίας του θεάματος και της εισπρακτικής επιτυχίας, αναπαρίσταται κινηματογραφικά με τρόπο που συνδράμει στην αρνητική κοινωνική αντίδραση, στη δημιουργία μυθολογίας γύρω από τη φύση και τις συνέπειες της ασθένειας και στην εδραίωση του στίγματος της «αθεράπευτης τρέλας».

Η ψυχική διαταραχή με τις μυθολογικές και δαιμονολογικές της προεκτάσεις, μεταγλωττισμένη σε λαϊκής χρήσης όρους, μεταποιημένη από την 7η Τέχνη άλλοτε σε γελοιογραφική και άλλοτε σε εγκληματική φιγούρα, έχει υποστεί επί μακρόν μια σημαντική εννοιολογική αλλοίωση και διαστροφή της πραγματικής της εικόνας και έναν ευτελέστατο και ανηλεή κοινωνικό στιγματισμό. Δυστυχώς, ο κόσμος του θεάματος μοιάζει να καταργεί οποιοδήποτε ηθικό κώδικα δεοντολογίας και εμφανίζεται ανάλγητος απέναντι στη μεγάλη ομάδα των ατόμων με ψυχική ασθένεια, προβάλλοντας στο σελιλόιντ τη διαφορετικότητά τους σαν μειονεξία.
Υπάρχει, όμως και η άλλη όψη του νομίσματος, όταν ο εμπορικός κινηματογράφος σκύβει με ευαισθησία και ρεαλισμό σε ζητήματα που θεωρούνται κοινωνικά ταμπού, όπως η ψυχική ασθένεια, δίνοντας το έναυσμα στο κοινό να στοχαστεί πάνω στα στερεότυπα που τη συνοδεύουν και να νικήσει την προκατάληψη. Ο κινηματογράφος μπορεί να αποτελέσει τότε εκτός από ένα μέσο διασκέδασης και ένα μέσο ψυχαγωγίας και ενημέρωσης, συμβάλλοντας στην απομυθοποίηση της ψυχικής ασθένειας και στην αποτύπωση των πραγματικών της διαστάσεων.

Στην κινηματογραφική ωστόσο βιομηχανία δε χωρούν ουτοπισμοί. Τα ισχυρά κινηματογραφικά λόμπι θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν την ιδιαιτερότητα της ψυχικής ασθένειας και το φόβο απέναντί της για να προσελκύσουν εμπορικά το κοινό. Σε αυτό το σημείο είναι που καλείται η ψυχιατρική επιστήμη να αναδείξει την πολυπλοκότητα των ψυχικών διαταραχών, να διαλύσει τη συσκότιση γύρω από αυτές, λυτρωμένη από εμμονές και «ιατροκεντρικές αγκυλώσεις», και να συμβάλει στην κατανόηση της ασθένειας μέσα από την κλινική και «πραγματική» της εικόνα.

Η απεικόνιση της ψυχικής ασθένειας σε προγράμματα ψυχαγωγικού χαρακτήρα

Αν και το θέμα της ψυχικής ασθένειας παρουσιάζεται συνήθως από τα ειδησεογραφικά ρεπορτάζ, η εικόνα που σχηματίζει το κοινό για τους ανθρώπους που έχουν κάποια μορφή ψυχικής διαταραχής προέρχεται επίσης από μια ποικιλία (τηλεοπτικών κυρίως) προγραμμάτων, όπως σήριαλ ή άλλου τύπου ψυχαγωγικές εκπομπές, που με έμμεσο τρόπο παρέχουν πληροφορίες για το θέμα. Σύμφωνα με έρευνες, τα τηλεοπτικά προγράμματα στα οποία υπάρχουν ρόλοι ανθρώπων με ψυχική ασθένεια κατά κανόνα τους παρουσιάζουν με αρνητικό τρόπο, εμφανίζοντας τη βία ως κύριο χαρακτηριστικό της ψυχικής ασθένειας και επηρεάζοντας έτσι τις αντιλήψεις του κοινού. Παρόλα αυτά, τέτοιου τύπου τηλεοπτικά προγράμματα μπορούν επίσης να διαδραματίσουν θετικό ρόλο στον αποστιγματισμό της ψυχικής ασθένειας και του ψυχικά ασθενή, αν η συγγραφή του σεναρίου γίνεται με τρόπο αντικειμενικό, ρεαλιστικό, αποκαλυπτικό μεν ως προς τις διαστάσεις της ασθένειας, αλλά απαλλαγμένο από υπερβολές, στερεότυπα, μειωτικές και προσβλητικές απεικονίσεις για τον ασθενή. Δε θα πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε ότι μεταξύ των θεατών είναι και οι ίδιοι οι ψυχικά ασθενείς και οι οικογένειές τους.

Συχνά επίσης άνθρωποι με ψυχική ασθένεια γίνονται αντικείμενο διακωμώδησης και χλευασμού από ορισμένους επαγγελματίες των μέσων ενημέρωσης, που θεωρούν ότι με αυτόν τον τρόπο «βγάζουν γέλιο». Σε ορισμένες περιπτώσεις η ίδια η φύση της νόσου είναι τέτοια ώστε οι πάσχοντες δεν έχουν επίγνωση της κατάστασής τους και γι’ αυτό μπορούν να εκτεθούν. Ωστόσο, το «ψυχαγωγικό» περιεχόμενο ορισμένων εκπομπών δεν μπορεί αλλά και δεν πρέπει να βασίζεται πάνω στην προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η ψυχική ασθένεια μπορεί κάποιες φορές να προκαλεί το γέλιο, όμως κρύβει οδύνη για το άτομο που νοσεί. Για κάποιους ανθρώπους, αυτό που διακωμωδείται αποτελεί μια οδυνηρή πραγματικότητα. Η ύπαρξη τέτοιων φαινομένων αντίκειται στις αρχές δεοντολογίας που πρέπει να διέπουν τη λειτουργία των ΜΜΕ. Οι ψυχικά ασθενείς είναι πάνω από όλα άνθρωποι και αξίζουν το σεβασμό.

Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η εμπορική και ειδησεογραφική αξία μπορεί να συμπνέει με τη δημοσιογραφική δεοντολογία και το σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Από τη σκοπιά των ασθενών και των οικογενειών τους

Εκτός από το ευρύ κοινό, αποδέκτες της εικόνας που αναπαράγουν τα ΜΜΕ είναι οι ασθενείς και οι οικογένειές τους, που αποτελούν και τα κύρια θύματα του στίγματος και του αποκλεισμού. Ας αναλογιστούμε: Πώς νιώθει άραγε ο ασθενής όταν έρχεται αντιμέτωπος με την «τηλεοπτική» του εικόνα, μια εικόνα που είναι συχνά παραμορφωμένη και υπονομευτική, που τον οδηγεί στη ντροπή, την αυτο-υποτίμηση, την εσωστρέφεια και εντέλει στον αυτοστιγματισμό; Πώς νιώθει η οικογένεια όταν αντικρίζει την «τηλεοπτική» εικόνα του συγγενή της, μια εικόνα που απέχει από την πραγματική και που συχνά πυροδοτεί συναισθήματα ματαίωσης και απογοήτευσης, ντροπής και ενοχής; Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι ο κύκλος των ασθενών και των οικογενειών τους δεν είναι καθόλου μικρός και ευκαταφρόνητος καθώς μόνο για τη σχιζοφρένεια υπολογίζεται ότι οι ασθενείς αντιπροσωπεύουν περίπου το 1 % του πληθυσμού σε κάθε χώρα και πολιτισμό της γης. Οι αριθμοί γίνονται εύγλωττοι και για την Ελλάδα. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν 100.000 ασθενείς με σχιζοφρένεια στη χώρα μας. Πολύ εύκολα, άκριτα και αβασάνιστα οι ασθενείς αυτοί εισπράττονται από το κοινωνικό τους περιβάλλον και από το «μέσο θεατή», ως άτομα παρεκκλίνοντα εν δυνάμει βίαια, απρόβλεπτα ή επικίνδυνα.